Berichten

Een heel pak leeg eten?

Een heel pak met ijsjes!

Een zomerse dag was het. Ik had in de middag afgesproken met ‘mijn jongere’. Ik kom altijd naar hem toe als we afspreken. Weer een middag van onvoorspelbare momenten, waarin we spelen, praten over waar hij tegenaan loopt. In de verwachting dat hij steeds meer het roer zelf in handen krijgt. Dat hij met verschillende en onverwachtse situaties om kan gaan.

De ‘coach-gesprekken’ gaan spelenderwijs.

Vandaag is heet, vinden we allebei een goede rede om een ijsje te halen. “Ik trakteer”, geef ik hem te kennen. We gaan er vandaag niet één kopen maar een hele doos gevuld met ijsjes. Daar had hij wel oren naar, met een glimlach op zijn gezicht gingen we naar de supermarkt.

Een pak van 6 ijsjes.

Al pratend, lopen en genietend van ons ijsje. Vroegen we ons af: was het wel verstandig om zo’n hele doos te kopen wel het zo heet is? Nu liepen we met nog vier ijsje in de verpakking. We besloten in de schaduw verder te eten. Na het tweede ijsje waren we voldaan en hoefden we niet meer. We hadden nog twee ijsje over, wat nu?

Weggooien was geen optie.  Ja, we gaan ijsjes weggeven!

Steeds als we iemand zagen lopen of fietsen vroegen we of ze een ijsje wilde. ‘Nee dank je; ik heb er net één op; ik heb geen trek of gewoon kort ‘Nee’. We vroegen ons wel af of het allemaal  ‘echte nee’s’ waren. Pas bij de 5e voorbijganger hadden we raak. Een mevrouw wilde wel een ijsje, verbaasde zich wel over de vrijgevigheid en wilde de reden weten. Het zesde en tevens laatste ijsje ging wat gemakkelijker naar een andere eigenaar… en wij,

wij waren zeer tevreden over onze twee ijsjes en leuke gesprekken.

Wat heb jij wel eens gedeeld of weggegeven en hoe voelde dat?

 

Zwemles met een gat

Ze weigert gewoon!

Wanneer ik met mijn zoontje naar zwemles ga, zie en hoor ik zoveel meer.
Als trotse vader die naar zijn zoon zijn ontwikkelingen kijkt.

In de wandelgangen wordt er zoveel gezegd te vaak óver, dan mét de kinderen.

“Het moet nou een keer genoeg zijn, zij weigert gewoon om door dat gat te zwemmen, als zij het vandaag niet haalt stopt ze maar even met dat zwemles-gedoe, het kost me klauwen met geld” (moeder over haar dochter tegen mij).

Oeps heb ik dat, ik ben dan wel jongeren en oudere coach, maar ik sta hier voor mijn ontspanning, om te genieten ik ben niet aan het werk.

Ik hoor het eerst aan en vraag me af of er nog meer achteraan komt. Het blijft even bij mokken. Na wat vragen die ik haar stelde over of zij er plezier in heeft in het zwemmen en heb medeleven getoond over dat het een hele investering is. Ook hoe fijn het voor haar wel niet zou zijn als zij haar diploma A heeft. Zij kan tenslotte al zwemmen.

Terwijl het gesprek zo gaat, kom ik er langzaam aan toe om haar te vertellen dat ze van grote invloed is op het (zwem)-gedrag van haar dochter. Dat haar huidige spanning voelbaar voor haar is. Dat zij de druk ervaart van haar, ook al spreekt ze het niet naar haar uit.

Wees trots op haar dat zij de stap heeft gezet, dat ze er alles aan doet om aan alles te voldoen.
Dat zij niet bezig is om wie dan ook dwars te zitten door niet door dat gat te zwemmen.

Er is nog wat gesputter, ze wil het niet gelijk aan nemen. Dat hoeft ook niet, ik hoop alleen dat er een moment is dat het bezinkt, dat het iets met haar doet.

Dat haar dochter, fluitend door het gat zwemt.

Ik dacht even dat ik aan het werk was, nee mijn werk is mijn passie en mijn verantwoording ik ‘moest’ dit wel zeggen. Ik ben een trotse vader van een weergaloze zoon.

Vorige week is mijn zoon na twee jaar zwemles en een goede investering zelfstandig door het gat gezwommen en hij:

“ik wist niet dat het zo makkelijk was”.

Waarin heb jij geïnvesteerd en ging je fluitend verder?