Berichten

Een heel pak leeg eten?

Een heel pak met ijsjes!

Een zomerse dag was het. Ik had in de middag afgesproken met ‘mijn jongere’. Ik kom altijd naar hem toe als we afspreken. Weer een middag van onvoorspelbare momenten, waarin we spelen, praten over waar hij tegenaan loopt. In de verwachting dat hij steeds meer het roer zelf in handen krijgt. Dat hij met verschillende en onverwachtse situaties om kan gaan.

De ‘coach-gesprekken’ gaan spelenderwijs.

Vandaag is heet, vinden we allebei een goede rede om een ijsje te halen. “Ik trakteer”, geef ik hem te kennen. We gaan er vandaag niet één kopen maar een hele doos gevuld met ijsjes. Daar had hij wel oren naar, met een glimlach op zijn gezicht gingen we naar de supermarkt.

Een pak van 6 ijsjes.

Al pratend, lopen en genietend van ons ijsje. Vroegen we ons af: was het wel verstandig om zo’n hele doos te kopen wel het zo heet is? Nu liepen we met nog vier ijsje in de verpakking. We besloten in de schaduw verder te eten. Na het tweede ijsje waren we voldaan en hoefden we niet meer. We hadden nog twee ijsje over, wat nu?

Weggooien was geen optie.  Ja, we gaan ijsjes weggeven!

Steeds als we iemand zagen lopen of fietsen vroegen we of ze een ijsje wilde. ‘Nee dank je; ik heb er net één op; ik heb geen trek of gewoon kort ‘Nee’. We vroegen ons wel af of het allemaal  ‘echte nee’s’ waren. Pas bij de 5e voorbijganger hadden we raak. Een mevrouw wilde wel een ijsje, verbaasde zich wel over de vrijgevigheid en wilde de reden weten. Het zesde en tevens laatste ijsje ging wat gemakkelijker naar een andere eigenaar… en wij,

wij waren zeer tevreden over onze twee ijsjes en leuke gesprekken.

Wat heb jij wel eens gedeeld of weggegeven en hoe voelde dat?

 

Cadeau, ja, jazeker!

Is het een cadeautje?

Ik vermoed dat we deze vraag allemaal wel eens hebben gehoord of hebben gehad.
Op die vraag kun je ‘ja’ of ‘nee’ antwoorden.
Ik ging  spontaan naar een bloemenzaak om daar een bijzondere bos bloemen te gaan kopen voor mijn vader.
Terwijl mijn bloemen tot een fraai boeket werd samengesteld, kwam er nog klant binnen.
Die had een keus gemaakt en kreeg de vraag: “Is het een cadeautje?”

“Nee, het is voor mezelf”.

Er wordt afgerekend en de klant verlaat de zaak. Terwijl er aan mijn boeket nog gewerkt werd en ik er ook een kaartje bij wilde met persoonlijke woorden, kwam er weer een klant binnen.
Ook die had haar keus snel gemaakt. “Is het een cadeautje?”
“Nee” en het blijft voor de rest stil.
Weer wordt er een standaard soort (saai) papier gebruikt om daarna af te rekenen.
Ik had me al ingehouden bij de eerste ‘collega-klant’, nu moest ik er echt wat van zeggen.

“Hoe vaak wordt ons wel niet gevraagd ‘is het een cadeautje’ en hoe vaak zeggen we ‘nee’?”

“Terwijl het in wezen ALTIJD een cadeautje is.
Heb je het voor een ander gekocht dan lijkt het logischerwijs een cadeau.
Voor jezelf is het OOK altijd een cadeau”.
Zowel ‘mijn’ bloemist en haar collega zijn enigszins, althans zo lijkt het, ietwat uit het veld geslagen.
De ‘collega-klant’ reageert ook om mijn reactie: “deze bloemen zijn voor op het graf”.

Ik voel dat me enthousiasme nog een extra duwtje krijgt:

“Maar dan juist is het OOK een cadeau, u koopt bloemen voor diegene die is overleden omdat u aan diegene denkt en dat geeft u ook een goed gevoel”.
Ik bruiste alle kanten op.

De collega bloemisten tegen elkaar: “hebben we nog een vacature vrij?”

Ik aanvullend: weet u ik blijf mijn missie wel vervolgen, daar hoef ik niet voor in een bloemenzaak te werken maar het is een manier van leven die ik graag verspreid”. En ik kom graag nog eens terug.
Ik was blij met de bloemen en mijn spontane geuite missie voor het leven.

Krijg je de vraag is het een cadeautje?

Tip, zeg dan:

Ja….jazeker is het een cadeautje!

Heb jij als eens iets feestelijk  laten inpakken voor jezelf
en wat voor een gevoel gaf dat?