Berichten

Ik heb maar 1 druppel nodig!

Meer dan een druppel nodig.

Sta ik in de winkel, voor het vak met de acryl verf.
Ik ben in de overweging met mezelf of ik een grote tube verf ga kopen
of dat ik beter de kleine tubes in een set kan kopen.
Terwijl ik de voor en nadelen in mijn hoofd laat rond dwalen,
staat er inmiddels een stel van ongeveer een jaar of 18/20 jaar,
ook bij het verfvak.

Ze pakt een grote tube groen.

En ze ziet een set met kleine tubes vol kleurtjes acryl verf.
Beide producten bekijk ze aandachtig en ze zegt tegen haar vriend:

‘Ik heb maar 1 druppel nodig’

Dat was de druppel, die mijn hoofd tot een impuls omzette.
Ik pak de set kleurtjes, ik vraag aan haar van welke kleur ze een druppel
nodig heeft.

Groen, die ene kleur groen.

“Dat komt dan mooi uit, ik kan al die andere kleuren goed gebruiken, ik koop
de hele set en als ik afgerekend heb dan krijg jij die tube met die ene kleur groen”.

Verbaast reageerde ze:”Echt, meent u dat?”
-“jazeker meen ik dat, als je dat goed vind”
Nog verbaasder reageerde ze:”Graag, dank uw wel”.

En ik vervolgde mijn weg en nadat ik betaald had wachten ik ze op.

Nog steeds blij verrast, kwamen ze op me af.
Lust u dit?
-“Ja, dat had niet gehoeven, maar heerlijk dank je wel?”

IK BLIJ, ZIJ BLIJ

 

Wanneer was jij blij verrast en in welke situatie?

 

 

Geschenk waardig moment.

Een geschenk

Twee krantenverkopers, hebben een geschenk voor elke voorbijganger.
Een gratis krant, Volkskrant, AD of de Trouw.
Wil je deze krant niet, dan is het nog steeds een geschenk, want dan wensen ze je een fijne dag. Hoe dan ook dus, een geschenk.

Even een vraag, lezen jullie zelf een krant?

“Nee, wij verkopen ze, 5 dagen in de week. Jaartje gestopt met de studie en wat geld verdienen”
-Ik vind het zelf zo jammer dat inhoud van de krant merendeels ellende in de wereld verkondigd. Dat is mede de rede dat ik al jaren geen krant meer lees.
“Ja, dat is waar en wij hebben wel eens het idee opgevat om een krant vol positief nieuws te brengen, bijvoorbeeld 1 x de week”.

Positief nieuws dat is niet niks!

Al pratende kwamen ze met leuke ideeën we wisselende wat van gedachten. En toen volgde ik één van mijn impulsen.
Willen jullie er samen eens over brainstormen, gewoon om eens te kijken wat we kunnen doen?
Ik kreeg een bevestigend antwoord. We wisselden onze namen uit en ik schreef ik mijn ‘altijd-bij-de-hand-inspiratie-boekje’ hun namen op.

Spiegel-express visitekaartje met spiegeltje aangereikt.

Wanneer zijn jullie vrij?
Zondag en maandag.
Waar wonen jullie?
Leiden.
Ik kan maandag zo in Leiden afspreken met jullie om eens te brainstormen.
Ik enthousiast, zij een enthousiast.
De ene jongen tegen tegen dan ander: “ik ben zo terug, even een kladblok kopen, zodat alle inspiraties kan opschrijven”.

We bedankten elkaar hartelijk, en tot maandag.

Ik heb mijn boodschappen gedaan. Nog even langs de bakker om mijn brood en mijn tompoezen ophalen die ik besteld had. Heerlijk 4 tompoezen voor weinig. Terwijl ik sta af te rekenen bij de bakker krijg ik weer een impuls.

Ik wil graag nog een extra tompoes en uit de huidige doos met vier tompoezen mag er één uitgehaald worden. Zodat ik er twee apart heb.
Prima.
Terwijl ik naar buiten loop zie ik dat de jongens hard aan het werk zijn en in gesprek met potentiële kranten lezers.

Ik kan mijn geschenk zonder dat ze het zien bij hun kranten leggen.

Ik loop met mijn boodschappen naar mijn auto. Ik kijk niet om, ik hoor ze wel zeggen, “wat is dit?”

“BART IS DIT VAN JOU?”

Ik draai me om, “kennen jullie nog meer mensen”, antwoord ik. Dikke duimen omhoog en lachend namen ze hun gebaks-geschenk ter harte.
En ik, ik ging opgewekt naar huis, geen idee of ze me gaan bellen, geen idee of ik ze maandag ga zien. Ik ken alleen hun voornamen.

In verband met hun privacy gebruik ik alleen hun voorletters: M & M.

Waar zou jij wel eens mee willen brainstormen en waarover?

Geweldig, geen privacy meer! (deel 2)

Het biedt me zoveel mogelijkheden.

Het verrijkt enorm mijn leven, door de privacy die steeds meer verdwijnt.
Er is gewoon veel meer openheid.

Rijbewijs aanvragen
Zoals vorige week zat ik bij de gemeente, want ik mocht weer een nieuw rijbewijs aanvragen. Dat zijn altijd weer van die heugelijke momenten.
Ben je bij de gemeente dat krijg je een nummertje en als de zoemer gaat weet je dat naar de grote lange tafel mag met de de houten schotjes. Iedereen die een rijbewijs of paspoort nodig heeft, een geboorte wil melden kan bij zo’n ‘loket’ terecht.

We kunnen elkaar makkelijk feliciteren, want alleen het houten plankje zit er tussen.

En als je even aandacht hebt voor elkaar dan kun je ondanks het plankje goed verstaan wat de ander zegt.
Ondertussen kreeg ik de vraag om mijn 06 nummer door te geven. Ach, dat zal wel goed zitten het is ten slotte de gemeente.

Na deze afspraak had ik nog een afspraak bij de tandarts.
Wachtend in de wachtkamer tot ik aan de beurt was, kwam er iemand binnen die zich net had gevestigd in deze woonplaats.
Ik hoorde de man, ik kon hem niet zien, vragen of hij zich kon aanmelden bij deze tandarts. Bleek allemaal geen probleem.
Terwijl ik mijn telefoon, zoals gewoonlijk vast in mijn hand heb. Hoorde ik hem zijn 06 nummer aan de assistent door geven.

Voordat ik wist had ik zijn nummer gelijk mee getypt in mijn telefoon. Geen privacy meer biedt zoveel mogelijkheden.

Opeens stelde ik me zo voor dat wat zou het toch fijn zijn als ik hem gewoon eens bel.
-Ja, goedemiddag hoe bevalt het u nou in uw nieuwe woonplaats?
-Bent u al een beetje gewend?
of hem bellen vlak voor de Kerstdagen en hem een fijne kerst wensen.
Gewoon omdat ik hem kan bellen, doordat ik zijn nummer nu heb.
Anders hadden wel elkaar nooit meer gesproken.

Terwijl ik zo over de mogelijkheden aan het mijmeren was, schrok ik me helemaal te pletter.

Mijn telefoon ging opeens over:
-Goedemiddag, gefeliciteerd met je aanvraag vanochtend voor je rijbewijs.
-Verheug je, je er al op dat je deze kunt ophalen?

Waar heb ik die stem eerder gehoord?

Waar werd jij door verrast?