Berichten

Stel mama is 102 jaar en ik bel haar

Mama 102 jaar

Ja, met mij…
….ja met  één van je zonen….
….nee die ene….
….de middelste van de vijf….
….Ja mama je hebt vijf kinderen….
.…twee dochters….
.…ja, ja….
….en drie zonen….
….Hoe ze heten…?
….Ja…ik weet het, het valt niet mee ouder worden….
….maar mam..mama…
….ja, oké….
….maar we houden intens….
….we houden intens van je, vergeet dat niet.…
….ik wil je bij deze….
….ja….goed.…maar ik wil je zo graag….
….ik snap het…ik doe mijn best….
…maar mama.…ik ga je nu iets vertellen.…
….nee, ik heb nog geen kinderen.…hoe ze heten?….
.…Mam maar ik heb nog geen kinderen.…
….nee, die zijn van je oudste zoon….
….nee…die zijn van je jongste zoon….
….ja, en hij is van je jongste dochter.…
….ja.…het valt ook niet mee voor je.…
….ja.…alles op zijn tijd mam….
….ja..ja..een grote geldprijs is je gegund.…
….mama…ik wil je alleen maar even zeggen….
….ik begrijp het mam.…het is koud….
.…fijn he….ja.…mag ik nog even wat zeggen….
….tuurlijk….

….ik wil je met alle liefde je….nee.…ik zei liefde.…omdat ik je wil zeggen…

….NU IK!! GEFELICITEERD en ik hou van je!

Is het jou ook gelukt om dat te zeggen wat je te zeggen had en hoe ging dat?

Zwemles met een gat

Ze weigert gewoon!

Wanneer ik met mijn zoontje naar zwemles ga, zie en hoor ik zoveel meer.
Als trotse vader die naar zijn zoon zijn ontwikkelingen kijkt.

In de wandelgangen wordt er zoveel gezegd te vaak óver, dan mét de kinderen.

“Het moet nou een keer genoeg zijn, zij weigert gewoon om door dat gat te zwemmen, als zij het vandaag niet haalt stopt ze maar even met dat zwemles-gedoe, het kost me klauwen met geld” (moeder over haar dochter tegen mij).

Oeps heb ik dat, ik ben dan wel jongeren en oudere coach, maar ik sta hier voor mijn ontspanning, om te genieten ik ben niet aan het werk.

Ik hoor het eerst aan en vraag me af of er nog meer achteraan komt. Het blijft even bij mokken. Na wat vragen die ik haar stelde over of zij er plezier in heeft in het zwemmen en heb medeleven getoond over dat het een hele investering is. Ook hoe fijn het voor haar wel niet zou zijn als zij haar diploma A heeft. Zij kan tenslotte al zwemmen.

Terwijl het gesprek zo gaat, kom ik er langzaam aan toe om haar te vertellen dat ze van grote invloed is op het (zwem)-gedrag van haar dochter. Dat haar huidige spanning voelbaar voor haar is. Dat zij de druk ervaart van haar, ook al spreekt ze het niet naar haar uit.

Wees trots op haar dat zij de stap heeft gezet, dat ze er alles aan doet om aan alles te voldoen.
Dat zij niet bezig is om wie dan ook dwars te zitten door niet door dat gat te zwemmen.

Er is nog wat gesputter, ze wil het niet gelijk aan nemen. Dat hoeft ook niet, ik hoop alleen dat er een moment is dat het bezinkt, dat het iets met haar doet.

Dat haar dochter, fluitend door het gat zwemt.

Ik dacht even dat ik aan het werk was, nee mijn werk is mijn passie en mijn verantwoording ik ‘moest’ dit wel zeggen. Ik ben een trotse vader van een weergaloze zoon.

Vorige week is mijn zoon na twee jaar zwemles en een goede investering zelfstandig door het gat gezwommen en hij:

“ik wist niet dat het zo makkelijk was”.

Waarin heb jij geïnvesteerd en ging je fluitend verder?