Berichten

Dank aan De Tandarts

Bekroning

Het was vandaag weer zover. Op naar de tandarts om mezelf te bekronen. Ter voorkoming van een eventueel kunstgebit voor in de toekomst. Ik heb daar zelf voor gekozen om er daadwerkelijk voor te zorgen dat mijn gebit behoed blijft van zo’n ingrijpende actie met alle gevolgen van dien.

Ik zie het aan zoveel ouders, ik hoorde vanochtend nog een verhaal hoeveel ellende een kunstgebit met zich meebrengt. Ik ken de verhalen van mijn ouders die vroeger een “ziekenfondsgebit” kregen.

Wanneer ik in een ander eeuw geleefd had (heb ik stiekem wel gedaan, niet door vertellen) was het heel anders met mijn gebit afgelopen.

Heb ik de pech of is het mijn lot, mijn karma, mijn overtuiging, mijn zijn, ……dat de kracht van mijn gebit niet optimaal is?

Heb ik teveel en daadwerkelijk ergens mijn tanden ingezet?
Of
snoep ik gewoon teveel en poets ik te slecht?
Dat is niet waar ik nu mijn aandacht op wil richten.

Wel spreek ik graag de dankbaarheid uit voor deze tandarts die zorgvuldig met mij omgaat en die in mijn beleving de beste tandarts is die ik ooit heb gehad.
Waar ik ook gewoond heb de afgelopen 30 jaar (Frankrijk, Portugal, verschillende gebieden in Nederland) ik ben deze tandarts altijd trouw gebleven.

Er zijn altijd mogelijkheden, hij denkt mee,
hij geeft me het vetrouwen dat ik het goed doe.

In de stoel ‘geniet’ ik.
Hij en de assistentes, zijn een team.
We ‘praten’ we ‘discusieren’ we ‘lachen’ , maar we zijn vooral aan het delen.

Tijd voor een bekroning voor De Tandarts!

Op weg naar De Tandarts, draaide ik de auto om, op naar de bloemist. Waarom?
Je vraagt je af waarom?
De beste tandarts, meelevend, een goed team, meedenkend, lachen, deskundig,,,,,dus een bekroning voor zijn team door middel van een bos bloemen.
“Wat een heerlijk gevoel, ik volg mijn intuïtie”.

Mijn dankbaarheid was zichtbaar in de grote bos bloemen voor ‘mijn tandarts’.
Ik ben zo blij!

Wat was jou wijze van dankbaarheid naar een ander?

Tanken, ik was eerst

TANKEN

Even benzine tanken, geen overbodige luxe bij een bijna lege tank. Kom ik daar, zijn er een paar pompen niet beschikbaar. Dus gewoon op je beurt wachten, nog twee auto voor mij.

Genieten, door te observeren.

Komt er man rond 60 (mijn invulleritus) met zijn brommertje aanzetten. Dan is de auto voor mij klaar met tanken en maakt met wat gebaren duidelijk dat ik sta te wachten en hem ga opvolgen.
De auto rijdt weg, de brommer geeft gas en ik sta erachter.

“Ik was eerst”

Vroeger zou ik van alles roepen. Vandaag ben ik daar vriendelijk op in gegaan. Mijnheer ik sta hier rustig op mijn beurt te wachten en u gaat nu voor.

“Echt nie ik was er veel eerder”.

Ik nog een poging, nee mijnheer ik was echt eerder dat gaf de vorige klant al aan.
Hij ging verder met zich voor te bereiden om te tanken.
Ik ging met mijn auto naast hem staan deed het raam open en zei:

“weet u, u kunt mij iets anders weerspiegelen, maar uw eigen weerspiegeling liegt niet”.

De man keek me iets uit het veld geslagen aan, 10 seconden later bood hij zijn excuus aan.
En nadat hij betaald had, zwaaide hij me goedendag met een krachtig klein handgebaar.

Wanneer was jij eerst?

Cadeau, ja, jazeker!

Is het een cadeautje?

Ik vermoed dat we deze vraag allemaal wel eens hebben gehoord of hebben gehad.
Op die vraag kun je ‘ja’ of ‘nee’ antwoorden.
Ik ging  spontaan naar een bloemenzaak om daar een bijzondere bos bloemen te gaan kopen voor mijn vader.
Terwijl mijn bloemen tot een fraai boeket werd samengesteld, kwam er nog klant binnen.
Die had een keus gemaakt en kreeg de vraag: “Is het een cadeautje?”

“Nee, het is voor mezelf”.

Er wordt afgerekend en de klant verlaat de zaak. Terwijl er aan mijn boeket nog gewerkt werd en ik er ook een kaartje bij wilde met persoonlijke woorden, kwam er weer een klant binnen.
Ook die had haar keus snel gemaakt. “Is het een cadeautje?”
“Nee” en het blijft voor de rest stil.
Weer wordt er een standaard soort (saai) papier gebruikt om daarna af te rekenen.
Ik had me al ingehouden bij de eerste ‘collega-klant’, nu moest ik er echt wat van zeggen.

“Hoe vaak wordt ons wel niet gevraagd ‘is het een cadeautje’ en hoe vaak zeggen we ‘nee’?”

“Terwijl het in wezen ALTIJD een cadeautje is.
Heb je het voor een ander gekocht dan lijkt het logischerwijs een cadeau.
Voor jezelf is het OOK altijd een cadeau”.
Zowel ‘mijn’ bloemist en haar collega zijn enigszins, althans zo lijkt het, ietwat uit het veld geslagen.
De ‘collega-klant’ reageert ook om mijn reactie: “deze bloemen zijn voor op het graf”.

Ik voel dat me enthousiasme nog een extra duwtje krijgt:

“Maar dan juist is het OOK een cadeau, u koopt bloemen voor diegene die is overleden omdat u aan diegene denkt en dat geeft u ook een goed gevoel”.
Ik bruiste alle kanten op.

De collega bloemisten tegen elkaar: “hebben we nog een vacature vrij?”

Ik aanvullend: weet u ik blijf mijn missie wel vervolgen, daar hoef ik niet voor in een bloemenzaak te werken maar het is een manier van leven die ik graag verspreid”. En ik kom graag nog eens terug.
Ik was blij met de bloemen en mijn spontane geuite missie voor het leven.

Krijg je de vraag is het een cadeautje?

Tip, zeg dan:

Ja….jazeker is het een cadeautje!

Heb jij als eens iets feestelijk  laten inpakken voor jezelf
en wat voor een gevoel gaf dat?