Berichten

Stel mama is 102 jaar en ik bel haar

Mama 102 jaar

Ja, met mij…
….ja met  één van je zonen….
….nee die ene….
….de middelste van de vijf….
….Ja mama je hebt vijf kinderen….
.…twee dochters….
.…ja, ja….
….en drie zonen….
….Hoe ze heten…?
….Ja…ik weet het, het valt niet mee ouder worden….
….maar mam..mama…
….ja, oké….
….maar we houden intens….
….we houden intens van je, vergeet dat niet.…
….ik wil je bij deze….
….ja….goed.…maar ik wil je zo graag….
….ik snap het…ik doe mijn best….
…maar mama.…ik ga je nu iets vertellen.…
….nee, ik heb nog geen kinderen.…hoe ze heten?….
.…Mam maar ik heb nog geen kinderen.…
….nee, die zijn van je oudste zoon….
….nee…die zijn van je jongste zoon….
….ja, en hij is van je jongste dochter.…
….ja.…het valt ook niet mee voor je.…
….ja.…alles op zijn tijd mam….
….ja..ja..een grote geldprijs is je gegund.…
….mama…ik wil je alleen maar even zeggen….
….ik begrijp het mam.…het is koud….
.…fijn he….ja.…mag ik nog even wat zeggen….
….tuurlijk….

….ik wil je met alle liefde je….nee.…ik zei liefde.…omdat ik je wil zeggen…

….NU IK!! GEFELICITEERD en ik hou van je!

Is het jou ook gelukt om dat te zeggen wat je te zeggen had en hoe ging dat?

De hond wil ik zijn.

De hond 

Mijn trouwe metgezel, de hond.
Is er elke dag om mij te begroeten met een lik in mijn gezicht.
Wakker, enthousiast.
Daar kan je alleen maar van houden.
Een trouwe metgezel.

Onvoorwaardelijke liefde.

Moppert nooit.
Is altijd blij om me te zien.
Kwispelend komt zij op me af als ik weg ben geweest.
Wanneer ik de riem in mijn hand neem, zie ik bijna een glimlach.
Herkenbare tekens geef ik als er stil gestaan moet worden.
Stilstaan bij eventueel gevaar.
Stilstaand bij even de aandacht vragen.
De geur-functie is het sterkst.
Ook het gehoor liegt er niet om.

De hond liegt nooit.

Verzint geen verhalen.
Draait er niet omheen wat die nodig heeft.
Alles doet zij voor mij, met afspraken die ik heb verzonnen.
De hond heeft geen idee wat mijn plannen zijn voor het leven.
Zij geniet van elk moment dat ik haar aandacht schenk.

Ik schenk nog wat meer aandacht aan….

Waar ga jij meer aandacht aan schenken en met welke intentie?

Dank aan De Tandarts

Bekroning

Het was vandaag weer zover. Op naar de tandarts om mezelf te bekronen. Ter voorkoming van een eventueel kunstgebit voor in de toekomst. Ik heb daar zelf voor gekozen om er daadwerkelijk voor te zorgen dat mijn gebit behoed blijft van zo’n ingrijpende actie met alle gevolgen van dien.

Ik zie het aan zoveel ouders, ik hoorde vanochtend nog een verhaal hoeveel ellende een kunstgebit met zich meebrengt. Ik ken de verhalen van mijn ouders die vroeger een “ziekenfondsgebit” kregen.

Wanneer ik in een ander eeuw geleefd had (heb ik stiekem wel gedaan, niet door vertellen) was het heel anders met mijn gebit afgelopen.

Heb ik de pech of is het mijn lot, mijn karma, mijn overtuiging, mijn zijn, ……dat de kracht van mijn gebit niet optimaal is?

Heb ik teveel en daadwerkelijk ergens mijn tanden ingezet?
Of
snoep ik gewoon teveel en poets ik te slecht?
Dat is niet waar ik nu mijn aandacht op wil richten.

Wel spreek ik graag de dankbaarheid uit voor deze tandarts die zorgvuldig met mij omgaat en die in mijn beleving de beste tandarts is die ik ooit heb gehad.
Waar ik ook gewoond heb de afgelopen 30 jaar (Frankrijk, Portugal, verschillende gebieden in Nederland) ik ben deze tandarts altijd trouw gebleven.

Er zijn altijd mogelijkheden, hij denkt mee,
hij geeft me het vetrouwen dat ik het goed doe.

In de stoel ‘geniet’ ik.
Hij en de assistentes, zijn een team.
We ‘praten’ we ‘discusieren’ we ‘lachen’ , maar we zijn vooral aan het delen.

Tijd voor een bekroning voor De Tandarts!

Op weg naar De Tandarts, draaide ik de auto om, op naar de bloemist. Waarom?
Je vraagt je af waarom?
De beste tandarts, meelevend, een goed team, meedenkend, lachen, deskundig,,,,,dus een bekroning voor zijn team door middel van een bos bloemen.
“Wat een heerlijk gevoel, ik volg mijn intuïtie”.

Mijn dankbaarheid was zichtbaar in de grote bos bloemen voor ‘mijn tandarts’.
Ik ben zo blij!

Wat was jou wijze van dankbaarheid naar een ander?