Berichten

Een heel pak leeg eten?

Een heel pak met ijsjes!

Een zomerse dag was het. Ik had in de middag afgesproken met ‘mijn jongere’. Ik kom altijd naar hem toe als we afspreken. Weer een middag van onvoorspelbare momenten, waarin we spelen, praten over waar hij tegenaan loopt. In de verwachting dat hij steeds meer het roer zelf in handen krijgt. Dat hij met verschillende en onverwachtse situaties om kan gaan.

De ‘coach-gesprekken’ gaan spelenderwijs.

Vandaag is heet, vinden we allebei een goede rede om een ijsje te halen. “Ik trakteer”, geef ik hem te kennen. We gaan er vandaag niet één kopen maar een hele doos gevuld met ijsjes. Daar had hij wel oren naar, met een glimlach op zijn gezicht gingen we naar de supermarkt.

Een pak van 6 ijsjes.

Al pratend, lopen en genietend van ons ijsje. Vroegen we ons af: was het wel verstandig om zo’n hele doos te kopen wel het zo heet is? Nu liepen we met nog vier ijsje in de verpakking. We besloten in de schaduw verder te eten. Na het tweede ijsje waren we voldaan en hoefden we niet meer. We hadden nog twee ijsje over, wat nu?

Weggooien was geen optie.  Ja, we gaan ijsjes weggeven!

Steeds als we iemand zagen lopen of fietsen vroegen we of ze een ijsje wilde. ‘Nee dank je; ik heb er net één op; ik heb geen trek of gewoon kort ‘Nee’. We vroegen ons wel af of het allemaal  ‘echte nee’s’ waren. Pas bij de 5e voorbijganger hadden we raak. Een mevrouw wilde wel een ijsje, verbaasde zich wel over de vrijgevigheid en wilde de reden weten. Het zesde en tevens laatste ijsje ging wat gemakkelijker naar een andere eigenaar… en wij,

wij waren zeer tevreden over onze twee ijsjes en leuke gesprekken.

Wat heb jij wel eens gedeeld of weggegeven en hoe voelde dat?

 

De hond wil ik zijn.

De hond 

Mijn trouwe metgezel, de hond.
Is er elke dag om mij te begroeten met een lik in mijn gezicht.
Wakker, enthousiast.
Daar kan je alleen maar van houden.
Een trouwe metgezel.

Onvoorwaardelijke liefde.

Moppert nooit.
Is altijd blij om me te zien.
Kwispelend komt zij op me af als ik weg ben geweest.
Wanneer ik de riem in mijn hand neem, zie ik bijna een glimlach.
Herkenbare tekens geef ik als er stil gestaan moet worden.
Stilstaan bij eventueel gevaar.
Stilstaand bij even de aandacht vragen.
De geur-functie is het sterkst.
Ook het gehoor liegt er niet om.

De hond liegt nooit.

Verzint geen verhalen.
Draait er niet omheen wat die nodig heeft.
Alles doet zij voor mij, met afspraken die ik heb verzonnen.
De hond heeft geen idee wat mijn plannen zijn voor het leven.
Zij geniet van elk moment dat ik haar aandacht schenk.

Ik schenk nog wat meer aandacht aan….

Waar ga jij meer aandacht aan schenken en met welke intentie?

Dank aan De Tandarts

Bekroning

Het was vandaag weer zover. Op naar de tandarts om mezelf te bekronen. Ter voorkoming van een eventueel kunstgebit voor in de toekomst. Ik heb daar zelf voor gekozen om er daadwerkelijk voor te zorgen dat mijn gebit behoed blijft van zo’n ingrijpende actie met alle gevolgen van dien.

Ik zie het aan zoveel ouders, ik hoorde vanochtend nog een verhaal hoeveel ellende een kunstgebit met zich meebrengt. Ik ken de verhalen van mijn ouders die vroeger een “ziekenfondsgebit” kregen.

Wanneer ik in een ander eeuw geleefd had (heb ik stiekem wel gedaan, niet door vertellen) was het heel anders met mijn gebit afgelopen.

Heb ik de pech of is het mijn lot, mijn karma, mijn overtuiging, mijn zijn, ……dat de kracht van mijn gebit niet optimaal is?

Heb ik teveel en daadwerkelijk ergens mijn tanden ingezet?
Of
snoep ik gewoon teveel en poets ik te slecht?
Dat is niet waar ik nu mijn aandacht op wil richten.

Wel spreek ik graag de dankbaarheid uit voor deze tandarts die zorgvuldig met mij omgaat en die in mijn beleving de beste tandarts is die ik ooit heb gehad.
Waar ik ook gewoond heb de afgelopen 30 jaar (Frankrijk, Portugal, verschillende gebieden in Nederland) ik ben deze tandarts altijd trouw gebleven.

Er zijn altijd mogelijkheden, hij denkt mee,
hij geeft me het vetrouwen dat ik het goed doe.

In de stoel ‘geniet’ ik.
Hij en de assistentes, zijn een team.
We ‘praten’ we ‘discusieren’ we ‘lachen’ , maar we zijn vooral aan het delen.

Tijd voor een bekroning voor De Tandarts!

Op weg naar De Tandarts, draaide ik de auto om, op naar de bloemist. Waarom?
Je vraagt je af waarom?
De beste tandarts, meelevend, een goed team, meedenkend, lachen, deskundig,,,,,dus een bekroning voor zijn team door middel van een bos bloemen.
“Wat een heerlijk gevoel, ik volg mijn intuïtie”.

Mijn dankbaarheid was zichtbaar in de grote bos bloemen voor ‘mijn tandarts’.
Ik ben zo blij!

Wat was jou wijze van dankbaarheid naar een ander?

Cadeau, ja, jazeker!

Is het een cadeautje?

Ik vermoed dat we deze vraag allemaal wel eens hebben gehoord of hebben gehad.
Op die vraag kun je ‘ja’ of ‘nee’ antwoorden.
Ik ging  spontaan naar een bloemenzaak om daar een bijzondere bos bloemen te gaan kopen voor mijn vader.
Terwijl mijn bloemen tot een fraai boeket werd samengesteld, kwam er nog klant binnen.
Die had een keus gemaakt en kreeg de vraag: “Is het een cadeautje?”

“Nee, het is voor mezelf”.

Er wordt afgerekend en de klant verlaat de zaak. Terwijl er aan mijn boeket nog gewerkt werd en ik er ook een kaartje bij wilde met persoonlijke woorden, kwam er weer een klant binnen.
Ook die had haar keus snel gemaakt. “Is het een cadeautje?”
“Nee” en het blijft voor de rest stil.
Weer wordt er een standaard soort (saai) papier gebruikt om daarna af te rekenen.
Ik had me al ingehouden bij de eerste ‘collega-klant’, nu moest ik er echt wat van zeggen.

“Hoe vaak wordt ons wel niet gevraagd ‘is het een cadeautje’ en hoe vaak zeggen we ‘nee’?”

“Terwijl het in wezen ALTIJD een cadeautje is.
Heb je het voor een ander gekocht dan lijkt het logischerwijs een cadeau.
Voor jezelf is het OOK altijd een cadeau”.
Zowel ‘mijn’ bloemist en haar collega zijn enigszins, althans zo lijkt het, ietwat uit het veld geslagen.
De ‘collega-klant’ reageert ook om mijn reactie: “deze bloemen zijn voor op het graf”.

Ik voel dat me enthousiasme nog een extra duwtje krijgt:

“Maar dan juist is het OOK een cadeau, u koopt bloemen voor diegene die is overleden omdat u aan diegene denkt en dat geeft u ook een goed gevoel”.
Ik bruiste alle kanten op.

De collega bloemisten tegen elkaar: “hebben we nog een vacature vrij?”

Ik aanvullend: weet u ik blijf mijn missie wel vervolgen, daar hoef ik niet voor in een bloemenzaak te werken maar het is een manier van leven die ik graag verspreid”. En ik kom graag nog eens terug.
Ik was blij met de bloemen en mijn spontane geuite missie voor het leven.

Krijg je de vraag is het een cadeautje?

Tip, zeg dan:

Ja….jazeker is het een cadeautje!

Heb jij als eens iets feestelijk  laten inpakken voor jezelf
en wat voor een gevoel gaf dat?

Evenementen

Niets Gevonden

Uw zoekopdracht leverde helaas geen artikelen op