Berichten

“Bartje je weet wat je Sinterklaas gisteren hebt beloofd”

6 december

Sinterklaas, kwam elk jaar bij ons aan in ons flatje. Was op zich al heel bijzonder.
Ook vanzelfsprekend, de man met de witte baard en zijn knecht zwarte Piet.  Ja, zo was echt in die tijd dat ik 6 jaar oud was.
Een knecht die zwarte Piet heette en hij had ook  het onderste stuk van een bezem bij zich oftewel zijn roe.
56 jaar geleden was Sinterklaas een goed inzetbaar opvoed-advies-onder-druk-zet-middel.
Ik wist dat Sinterklaas een Goedheiligman was, ik wist dat hij voor cadeautjes zorgde.
Ik wist ook dat je hem te vriend moest houden.
Hij bleek alles te weten. Dat stond in het bijzondere dikke rode boek van hem. Daar stond alles in.
Ik dacht even blij te zijn toen ik op zijn schoot werd gevraagd, toch moest ik alert zijn.
Het leverde vaak wel een cadeau of een hand pepernoten op.

Sinterklaas sprak mij aan terwijl ik op zijn schoot zat:

“Zo Bartje, ik hoorde dat je al druk bezig bent geweest met leren fietsen?
En je doet heel erg je best op school. Ik hoorde ook dat je niet altijd je rommel opruimt waar je mee gespeeld hebt. Je moeder zou dat wel heel fijn vinden als je ook zelf je rommel opruimt”.

Ik kreeg van Sinterklaas nog wat dwingende dingen te horen en vragen.

6 december, de Goedheiligman was weer op weg naar Spanje, de buit was binnen.

Heerlijk gespeeld en met al mijn cadeautjes en het was weer ouderwets rommelig in mijn kamertje.

Ik was klaar met spelen en wilde direct naar buiten. Mijn moeder zag dat ik mijn jas al aantrok.
“Ho, wacht even Bartje, je moet nog wel eerst even je rommel opruimen voordat je naar buiten gaat.

“Bartje je weet wat je gisteren Sinterklaas beloofd hebt!”

“Ik heb gisterenavond helemaal niets beloofd, ik heb alleen maar geglimlacht “.

Wanneer was jij de dans ontsprongen en hoe hebt jij dat beleefd?

Stel mama is 102 jaar en ik bel haar

Mama 102 jaar

Ja, met mij…
….ja met  één van je zonen….
….nee die ene….
….de middelste van de vijf….
….Ja mama je hebt vijf kinderen….
.…twee dochters….
.…ja, ja….
….en drie zonen….
….Hoe ze heten…?
….Ja…ik weet het, het valt niet mee ouder worden….
….maar mam..mama…
….ja, oké….
….maar we houden intens….
….we houden intens van je, vergeet dat niet.…
….ik wil je bij deze….
….ja….goed.…maar ik wil je zo graag….
….ik snap het…ik doe mijn best….
…maar mama.…ik ga je nu iets vertellen.…
….nee, ik heb nog geen kinderen.…hoe ze heten?….
.…Mam maar ik heb nog geen kinderen.…
….nee, die zijn van je oudste zoon….
….nee…die zijn van je jongste zoon….
….ja, en hij is van je jongste dochter.…
….ja.…het valt ook niet mee voor je.…
….ja.…alles op zijn tijd mam….
….ja..ja..een grote geldprijs is je gegund.…
….mama…ik wil je alleen maar even zeggen….
….ik begrijp het mam.…het is koud….
.…fijn he….ja.…mag ik nog even wat zeggen….
….tuurlijk….

….ik wil je met alle liefde je….nee.…ik zei liefde.…omdat ik je wil zeggen…

….NU IK!! GEFELICITEERD en ik hou van je!

Is het jou ook gelukt om dat te zeggen wat je te zeggen had en hoe ging dat?

De hond wil ik zijn.

De hond 

Mijn trouwe metgezel, de hond.
Is er elke dag om mij te begroeten met een lik in mijn gezicht.
Wakker, enthousiast.
Daar kan je alleen maar van houden.
Een trouwe metgezel.

Onvoorwaardelijke liefde.

Moppert nooit.
Is altijd blij om me te zien.
Kwispelend komt zij op me af als ik weg ben geweest.
Wanneer ik de riem in mijn hand neem, zie ik bijna een glimlach.
Herkenbare tekens geef ik als er stil gestaan moet worden.
Stilstaan bij eventueel gevaar.
Stilstaand bij even de aandacht vragen.
De geur-functie is het sterkst.
Ook het gehoor liegt er niet om.

De hond liegt nooit.

Verzint geen verhalen.
Draait er niet omheen wat die nodig heeft.
Alles doet zij voor mij, met afspraken die ik heb verzonnen.
De hond heeft geen idee wat mijn plannen zijn voor het leven.
Zij geniet van elk moment dat ik haar aandacht schenk.

Ik schenk nog wat meer aandacht aan….

Waar ga jij meer aandacht aan schenken en met welke intentie?

Ik houd mijn adem in

Adem in adem uit.

Wat ben ik aan het doen?

Waar kom ik vandaan?
Waar ga ik heen?
Waar blijf ik?
Ik houd mijn adem in.

Ik wil echt het onderste uit de kan.
Ik wil overal antwoorden op.
Ik wil alles weten.
Ik wil alles doen.
Ik wil gewoon zijn.

Ik vergeet bijna bij al die opkomende gedachten; mijn creative ideeën; mijn
inspiraties en al mijn enthousiaste acties in en door TE ADEMEN!
Dat is echt even schrikken.

Ik discussier met mezelf:

-“Ik adem toch elke dag automatisch”.
-“Ja dat klopt net als je hart, die klopt ook automatisch”
-” Ja en wat nu dan?”
-“Ben jij je wel bewust van je ademhaling?”
-“Nee, hoezo het gaat toch automatisch?”
-“Realiseer jij je wel welk voorrecht je hebt dat je hier leeft op aarde?

Wat ik te bieden heb aan mezelf?
Wat ik kan en zal gaan betekenen, voor mezelf?
Mijn verlangen naar ‘lucht’, ‘vrijheid’, liefde en vooral humor?
Realiseer ik me dan welke kracht ik heb?

Ik wakker die kracht eens goed aan!

Weet dat ik net als ALLE mensen op aarde een winnaar ben?
Niet in een setting van een wedstrijd, wel in dat ik bevoorrecht ben voor het feit dat ik geboren ben.
Ongeacht in welke omstandigheden!
Blijkbaar kan ik dat Volledig aan.
Bewust ademenen is de remedie voor de eenvoud van alle voorgaande woorden.

‘Zucht’

“In en uit”

Hoe adem jij je vraagstukken in en uit?