december 26

0 comments

Raambezoek

Raambezoek

Raambezoek

Nee niet bij Wallen in Amsterdam.
Nee, een woord die is ontstaan, bedacht in een situatie die zeer ongewoon is te noemen. 

Wat is nog gewoon?
Of heeft gewoon nooit bestaan en hebben wij alles maar zo gewoon gevonden?

Ik weet wel nu ook wat zeer ongewoon is. 

Mijn moeder is na een coronatest op de Cohort (groepsisolatie) afdelingen terecht gekomen van het wooninstelling waar ze woont. Ze hoest wat, maar heeft verder geen klachten. Ze is dementerend en begrijpt weinig van de hele Corana perikelen. Vooral haar geheugen laat haar steeds meer en meer in de steek. Alles wat gisteren heeft plaats gevonden is niet echt meer terug te halen.
Ik zou zeggen dat heeft soms z’n voordelen. In het Hier en Nu leven.
Nee, in deze situatie is het Nu nog erger, want het besef komt anders binnen. 

Ik bel haar vaak, het verhaal is veelal hetzelfde.
“Ik zit hier gevangen, en waarom, wat heb ik misdaan, waar heb ik dit aan verdient?
Voor mij hoeft dit leven niet meer”.

Ik kan niet op bezoek, ik mag niet op bezoek.
Zal ik zo’n pak en bijhorende maskers, handschoenen gaan regelen?

Hoe kan ik haar wel zien?

Raambezoek.
Raambezoek, door het raam naar je moeder kijken alsof je in Artis bent of op bezoek bent bij iemand in de gevangenis.  En telefonisch elkaar kunt spreken. 

En dan de herhaling:
“Ik zit hier gevangen, en waarom, wat heb ik misdaan, waar heb ik dit aan verdient?
Voor mij hoeft dit leven niet meer”.

En ik kan het alleen maar bevestigen. 

Ze moet binnen blijven op die afdeling zonder haar eigen spulletjes en haar eigen gedoetjes t/m 29 december. En dan? Geen idee. 

Dan te bedenken dat ze temidden van 11 anderen mensen zit, waarvan 1 terminaal, 1 ernstig ziek en de andere nog mobiel. Verzorgt en geholpen door personeel, uitzendkrachten die er alles aan doen om het leed te verzachten.
Een zware taak en hoe zo ook een kerstmuts opzetten bovenop hun outfit, welke muziek er ook gedraaid wordt. De situatie kunnen ook zij niet omdraaien. 

Terwijl wij, ik, vrouwlief en zoonlief op een stoeltje zitten voor het raam en klappertanden een gesprek voeren door de telefoon, speelt een ingehuurde draaiorgel achter ons luide muziek.
Alles herhalen door de telefoon is al gewoon geworden, maar nu moest de stem nog wat harder. 

Ook dit is Kerst. 

Ik hou van haar, het is mijn moeder. Door haar en mijn vader ben ik op aarde.
Er zijn nog talrijke voorbeelden en verhalen. 

Mij gaat erom dat het gehoord wordt gelezen wordt, zonder oordelen en veroordelen.
Wat kan je doen, liefde sturen in gedachten, erover delen, en vooral in contact blijven met elkaar. 

Positief blijven, optimistisch zijn, liefde verspreiden en verbindingen aangaan. 

Liefs en geniet van Kerst!

Waar stuur jij je liefde en optimisme naar toe?


Tags

moeder, raambezoek


You may also like

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Direct Your Visitors to a Clear Action at the Bottom of the Page

>