Waar gebeurd, een omschrijving van een meegemaakte situatie of een bijzondere uitspraak.
Die helder maken wat er in het dagelijkse leven kan en mag gebeuren.
Situatie die ik zelf of ons gezin hebben meegemaakt.

Een heel pak leeg eten?

Een heel pak met ijsjes!

Een zomerse dag was het. Ik had in de middag afgesproken met ‘mijn jongere’. Ik kom altijd naar hem toe als we afspreken. Weer een middag van onvoorspelbare momenten, waarin we spelen, praten over waar hij tegenaan loopt. In de verwachting dat hij steeds meer het roer zelf in handen krijgt. Dat hij met verschillende en onverwachtse situaties om kan gaan.

De ‘coach-gesprekken’ gaan spelenderwijs.

Vandaag is heet, vinden we allebei een goede rede om een ijsje te halen. “Ik trakteer”, geef ik hem te kennen. We gaan er vandaag niet één kopen maar een hele doos gevuld met ijsjes. Daar had hij wel oren naar, met een glimlach op zijn gezicht gingen we naar de supermarkt.

Een pak van 6 ijsjes.

Al pratend, lopen en genietend van ons ijsje. Vroegen we ons af: was het wel verstandig om zo’n hele doos te kopen wel het zo heet is? Nu liepen we met nog vier ijsje in de verpakking. We besloten in de schaduw verder te eten. Na het tweede ijsje waren we voldaan en hoefden we niet meer. We hadden nog twee ijsje over, wat nu?

Weggooien was geen optie.  Ja, we gaan ijsjes weggeven!

Steeds als we iemand zagen lopen of fietsen vroegen we of ze een ijsje wilde. ‘Nee dank je; ik heb er net één op; ik heb geen trek of gewoon kort ‘Nee’. We vroegen ons wel af of het allemaal  ‘echte nee’s’ waren. Pas bij de 5e voorbijganger hadden we raak. Een mevrouw wilde wel een ijsje, verbaasde zich wel over de vrijgevigheid en wilde de reden weten. Het zesde en tevens laatste ijsje ging wat gemakkelijker naar een andere eigenaar… en wij,

wij waren zeer tevreden over onze twee ijsjes en leuke gesprekken.

Wat heb jij wel eens gedeeld of weggegeven en hoe voelde dat?

 

Mijn vader, ik als vader en hij nu al?

De Overtreffende trap van ‘Vader op Zoon’

Ik zie opeens in dat ‘vader op zoon’ aspect echt zijn voortzetting kent.

Mijn vader kon te pas en te onpas spontaan en in een willekeurig jaargetijde het lied inzetten:

?ZIE GINDS KOMT DE STOOMBOOT?

Ach ik geef toe ik heb deze traditie voortgezet met wat toegevoegde liederen op dezelfde willekeurige jaargetijde als mijn vader.

?o dennenboom, o dennenboom,…?

Onze zoon (11) heeft deze traditie (nog) niet overgenomen….maar….hij kent nu al een overtreffende trap.

Door nu vandaag na Goede Vrijdag een dag voor de Eerste Paasdag totaal vol overgave naar de film te kijken:

‘Sinterklaas en de geheime pakjes’.

Ik geniet er ervan dat onze zoon geniet.

Fijn dat hij luistert naar zijn gevoel, waar hij zich prettig bij voelt.

Nu komt er toch weer een lied in me op:

?Zie ginds komt de stoomboot?

Tijdens welke spontane en willekeurige tijdstippen volg jij je impulsen?

Cadeau, ja, jazeker!

Is het een cadeautje?

Ik vermoed dat we deze vraag allemaal wel eens hebben gehoord of hebben gehad.
Op die vraag kun je ‘ja’ of ‘nee’ antwoorden.
Ik ging  spontaan naar een bloemenzaak om daar een bijzondere bos bloemen te gaan kopen voor mijn vader.
Terwijl mijn bloemen tot een fraai boeket werd samengesteld, kwam er nog klant binnen.
Die had een keus gemaakt en kreeg de vraag: “Is het een cadeautje?”

“Nee, het is voor mezelf”.

Er wordt afgerekend en de klant verlaat de zaak. Terwijl er aan mijn boeket nog gewerkt werd en ik er ook een kaartje bij wilde met persoonlijke woorden, kwam er weer een klant binnen.
Ook die had haar keus snel gemaakt. “Is het een cadeautje?”
“Nee” en het blijft voor de rest stil.
Weer wordt er een standaard soort (saai) papier gebruikt om daarna af te rekenen.
Ik had me al ingehouden bij de eerste ‘collega-klant’, nu moest ik er echt wat van zeggen.

“Hoe vaak wordt ons wel niet gevraagd ‘is het een cadeautje’ en hoe vaak zeggen we ‘nee’?”

“Terwijl het in wezen ALTIJD een cadeautje is.
Heb je het voor een ander gekocht dan lijkt het logischerwijs een cadeau.
Voor jezelf is het OOK altijd een cadeau”.
Zowel ‘mijn’ bloemist en haar collega zijn enigszins, althans zo lijkt het, ietwat uit het veld geslagen.
De ‘collega-klant’ reageert ook om mijn reactie: “deze bloemen zijn voor op het graf”.

Ik voel dat me enthousiasme nog een extra duwtje krijgt:

“Maar dan juist is het OOK een cadeau, u koopt bloemen voor diegene die is overleden omdat u aan diegene denkt en dat geeft u ook een goed gevoel”.
Ik bruiste alle kanten op.

De collega bloemisten tegen elkaar: “hebben we nog een vacature vrij?”

Ik aanvullend: weet u ik blijf mijn missie wel vervolgen, daar hoef ik niet voor in een bloemenzaak te werken maar het is een manier van leven die ik graag verspreid”. En ik kom graag nog eens terug.
Ik was blij met de bloemen en mijn spontane geuite missie voor het leven.

Krijg je de vraag is het een cadeautje?

Tip, zeg dan:

Ja….jazeker is het een cadeautje!

Heb jij als eens iets feestelijk  laten inpakken voor jezelf
en wat voor een gevoel gaf dat?

Lief dagboek #1

LIEF DAGBOEK #1

Ik schrijf je weer eens na jaren van stilte.
De stilte heeft plaats gemaakt voor beweging.
Beweging die ik niet in de hand lijkt te hebben.
Beweging die boven mijn niet gedragen pet gaat.

Het controle-freak gedeelte, van een vroegere staat van zijn, steekt de kop op. 

Ik wil het allemaal begrijpen, ik wil het allemaal weten. 

Helaas, ik vermoed dat ik het allemaal Mag verbinden en aanvaarden

Bewegingsloos zit ik hier veel te zijn. 

De nieuwe dimensie van boodschappen doen

Ik ben dol op boodschappen doen, ja echt waar.

Het is voor mij een soort extra contact met mensen die ook boodschappen doen.
Een gedeelde passie, eh dat laatste is natuurlijk onzin.
Ik zie ook passieloze boodschappers.

Toch geniet ik ook van de mensen met haast of mensen die overkomen alsof ze voor het eerst in een supermarkt zijn. Of die fantastische gesprekken, onderling wel of niet telefonische al overleggend wat ze gaan eten.

En wat dacht je van de vakkenvullers. In deze huidige tijd hebben ze  een nieuwe heldenstatus gekregen. Voor mij hadden ze die  al.

Die prachtige conversaties die ze samen voeren tijdens het vullen. Dat hoorde dat er misschien wel ’s nachts gewerkt gaat worden om het werk allemaal aan te kunnen.

“Ja dan kom ik gewoon in een joggingbroek, want niemand ziet me dan”.

Of de gesprekken die ik met ze heb en de grappen die we maken.
Zoals mijn zoon al eerder was opgevallen, je praat ook met iedereen.

Ja, daar geniet ik van. Ik relativeer het dagelijkse leven en geniet van in contact zijn met anderen.

Gisteren was het weer even boodschappen tijd.
Ja, dat was even wennen, er staan nu nog geen boodschap-verkeers-agenten. Is binnenkort wel nodig.Er staan namelijk strepen op de vloer, zoals op sommigen snelwegen wat aangeeft dat je afstand moet houden.

Iedereen krijgt een karretje, ja ook als je maar één banaan gaat kopen. 

Het is grappig om te zien als er één het hekje is gepasseerd om de winkel in te komen znder karretje dat dan de dienstdoende-karretjes-aangeef-schoonmaak-meneer-mevrouw er achteraan gaat met een karretje en die dan afgeeft.
Vriendelijk persoon die je winkelkar voordat je deze krijgt aangereikt, voor je schoonpoets.

Kun je, je het je voor stel hoe blinkend iedereen door de winkel rijdt.
Alsof we met ons winkelkarretje door de wasstraat zijn geweest maar dan allemaal tegelijk.

Er zijn wel ingewikkelde kruispunten, waar we elkaar tegenkomen. Kruispunten waarbij afstand houden best een uitdaging is, in vele gevallen gaat dit gepaard met een glimlach.

De sfeer is wel verslechterd, het lijkt alsof fysieke afstand ook afstandelijker maakt.

In de rij staan is nu meer eilandje geworden, de gezichten zijn bedrukter. Al geef ik niet op, maar gesprekken gaan door en mijn passie is er nog.

Ik loop naar voren om mijn bestelling te doen bij de bakker.

Even voor de helderheid er zijn twee soorten rijen de linker en de rechterrij van mensen. zodra iemand aan de beurt is schuiven we volgens de strepen op. Eerst rechts en dan links enzovoort.

Plotseling spreekt iemand mij aan: “u bent nog niet aan de beurt, u bent aan het voordringen, u moet achteraan sluiten”.

Ik voel mijn lichaam reageren. Fysiek voel ik alsof ter plekke ziek wordt. Een soort rilling, van gekwetstheid, boosheid. Het gebeurt allemaal in een paar seconden.

Het gevoel van hoe durf ze dat van mij te zeggen.

Ik draai me om en ik kijk een vrouw aan met een mondkapje op, waardoor ik haar niet zie spreken.

“mevrouw, ik weet dat ik aan de beurt ben,(de vrouw zegt nog iets ik versta het niet) en ik ben absoluut niet de persoon ernaar om voor te dringen. Dat ligt totaal niet in mijn aard”.

Mijn zoon was gisteren mee, hij vertelde me dat toen de vrouw ons aansprak hij rillingen voelde opstijgen, dat er boosheid voorbij kwam. 

Ik vertelde dat mij soortgelijke gevoelens langs kwamen.

Hij was door deze laatste gebeurtenis wel geraakt. Thuis aangekomen gaf hij uitgebreid verslag om vervolgens te vertellen aan zijn moeder, waar ik bijstond: “hoe papa deed dat wil later ook kunnen, dat ga ik echt leren. Hij bleef zo rustig en gaf zo vriendelijk antwoord dat vond ik echt knap!”

Dank aan De Tandarts

Bekroning

Het was vandaag weer zover. Op naar de tandarts om mezelf te bekronen. Ter voorkoming van een eventueel kunstgebit voor in de toekomst. Ik heb daar zelf voor gekozen om er daadwerkelijk voor te zorgen dat mijn gebit behoed blijft van zo’n ingrijpende actie met alle gevolgen van dien.

Ik zie het aan zoveel ouders, ik hoorde vanochtend nog een verhaal hoeveel ellende een kunstgebit met zich meebrengt. Ik ken de verhalen van mijn ouders die vroeger een “ziekenfondsgebit” kregen.

Wanneer ik in een ander eeuw geleefd had (heb ik stiekem wel gedaan, niet door vertellen) was het heel anders met mijn gebit afgelopen.

Heb ik de pech of is het mijn lot, mijn karma, mijn overtuiging, mijn zijn, ……dat de kracht van mijn gebit niet optimaal is?

Heb ik teveel en daadwerkelijk ergens mijn tanden ingezet?
Of
snoep ik gewoon teveel en poets ik te slecht?
Dat is niet waar ik nu mijn aandacht op wil richten.

Wel spreek ik graag de dankbaarheid uit voor deze tandarts die zorgvuldig met mij omgaat en die in mijn beleving de beste tandarts is die ik ooit heb gehad.
Waar ik ook gewoond heb de afgelopen 30 jaar (Frankrijk, Portugal, verschillende gebieden in Nederland) ik ben deze tandarts altijd trouw gebleven.

Er zijn altijd mogelijkheden, hij denkt mee,
hij geeft me het vetrouwen dat ik het goed doe.

In de stoel ‘geniet’ ik.
Hij en de assistentes, zijn een team.
We ‘praten’ we ‘discusieren’ we ‘lachen’ , maar we zijn vooral aan het delen.

Tijd voor een bekroning voor De Tandarts!

Op weg naar De Tandarts, draaide ik de auto om, op naar de bloemist. Waarom?
Je vraagt je af waarom?
De beste tandarts, meelevend, een goed team, meedenkend, lachen, deskundig,,,,,dus een bekroning voor zijn team door middel van een bos bloemen.
“Wat een heerlijk gevoel, ik volg mijn intuïtie”.

Mijn dankbaarheid was zichtbaar in de grote bos bloemen voor ‘mijn tandarts’.
Ik ben zo blij!

Wat was jou wijze van dankbaarheid naar een ander?

Zwemles met een gat

Ze weigert gewoon!

Wanneer ik met mijn zoontje naar zwemles ga, zie en hoor ik zoveel meer.
Als trotse vader die naar zijn zoon zijn ontwikkelingen kijkt.

In de wandelgangen wordt er zoveel gezegd te vaak óver, dan mét de kinderen.

“Het moet nou een keer genoeg zijn, zij weigert gewoon om door dat gat te zwemmen, als zij het vandaag niet haalt stopt ze maar even met dat zwemles-gedoe, het kost me klauwen met geld” (moeder over haar dochter tegen mij).

Oeps heb ik dat, ik ben dan wel jongeren en oudere coach, maar ik sta hier voor mijn ontspanning, om te genieten ik ben niet aan het werk.

Ik hoor het eerst aan en vraag me af of er nog meer achteraan komt. Het blijft even bij mokken. Na wat vragen die ik haar stelde over of zij er plezier in heeft in het zwemmen en heb medeleven getoond over dat het een hele investering is. Ook hoe fijn het voor haar wel niet zou zijn als zij haar diploma A heeft. Zij kan tenslotte al zwemmen.

Terwijl het gesprek zo gaat, kom ik er langzaam aan toe om haar te vertellen dat ze van grote invloed is op het (zwem)-gedrag van haar dochter. Dat haar huidige spanning voelbaar voor haar is. Dat zij de druk ervaart van haar, ook al spreekt ze het niet naar haar uit.

Wees trots op haar dat zij de stap heeft gezet, dat ze er alles aan doet om aan alles te voldoen.
Dat zij niet bezig is om wie dan ook dwars te zitten door niet door dat gat te zwemmen.

Er is nog wat gesputter, ze wil het niet gelijk aan nemen. Dat hoeft ook niet, ik hoop alleen dat er een moment is dat het bezinkt, dat het iets met haar doet.

Dat haar dochter, fluitend door het gat zwemt.

Ik dacht even dat ik aan het werk was, nee mijn werk is mijn passie en mijn verantwoording ik ‘moest’ dit wel zeggen. Ik ben een trotse vader van een weergaloze zoon.

Vorige week is mijn zoon na twee jaar zwemles en een goede investering zelfstandig door het gat gezwommen en hij:

“ik wist niet dat het zo makkelijk was”.

Waarin heb jij geïnvesteerd en ging je fluitend verder?

Ik heb maar 1 druppel nodig!

Meer dan een druppel nodig.

Sta ik in de winkel, voor het vak met de acryl verf.
Ik ben in de overweging met mezelf of ik een grote tube verf ga kopen
of dat ik beter de kleine tubes in een set kan kopen.
Terwijl ik de voor en nadelen in mijn hoofd laat rond dwalen,
staat er inmiddels een stel van ongeveer een jaar of 18/20 jaar,
ook bij het verfvak.

Ze pakt een grote tube groen.

En ze ziet een set met kleine tubes vol kleurtjes acryl verf.
Beide producten bekijk ze aandachtig en ze zegt tegen haar vriend:

‘Ik heb maar 1 druppel nodig’

Dat was de druppel, die mijn hoofd tot een impuls omzette.
Ik pak de set kleurtjes, ik vraag aan haar van welke kleur ze een druppel
nodig heeft.

Groen, die ene kleur groen.

“Dat komt dan mooi uit, ik kan al die andere kleuren goed gebruiken, ik koop
de hele set en als ik afgerekend heb dan krijg jij die tube met die ene kleur groen”.

Verbaast reageerde ze:”Echt, meent u dat?”
-“jazeker meen ik dat, als je dat goed vind”
Nog verbaasder reageerde ze:”Graag, dank uw wel”.

En ik vervolgde mijn weg en nadat ik betaald had wachten ik ze op.

Nog steeds blij verrast, kwamen ze op me af.
Lust u dit?
-“Ja, dat had niet gehoeven, maar heerlijk dank je wel?”

IK BLIJ, ZIJ BLIJ

 

Wanneer was jij blij verrast en in welke situatie?

 

 

De hond wil ik zijn.

De hond 

Mijn trouwe metgezel, de hond.
Is er elke dag om mij te begroeten met een lik in mijn gezicht.
Wakker, enthousiast.
Daar kan je alleen maar van houden.
Een trouwe metgezel.

Onvoorwaardelijke liefde.

Moppert nooit.
Is altijd blij om me te zien.
Kwispelend komt zij op me af als ik weg ben geweest.
Wanneer ik de riem in mijn hand neem, zie ik bijna een glimlach.
Herkenbare tekens geef ik als er stil gestaan moet worden.
Stilstaan bij eventueel gevaar.
Stilstaand bij even de aandacht vragen.
De geur-functie is het sterkst.
Ook het gehoor liegt er niet om.

De hond liegt nooit.

Verzint geen verhalen.
Draait er niet omheen wat die nodig heeft.
Alles doet zij voor mij, met afspraken die ik heb verzonnen.
De hond heeft geen idee wat mijn plannen zijn voor het leven.
Zij geniet van elk moment dat ik haar aandacht schenk.

Ik schenk nog wat meer aandacht aan….

Waar ga jij meer aandacht aan schenken en met welke intentie?

Vetbolletjes zonder netwerk!

Via Facebook kom ik soms inspireerde dingen tegen.
Leuke verhalen of simpele oplossingen.
Zo ook zag ik dit onderstaande bericht.
En dan deel ik dat graag.

In plaats van die plastic netjes waar ze in verstrikt raken. Even bij de kringloop winkel snuffelen….

Geplaatst door Wilco Nijhof op Vrijdag 28 december 2018

Dit bericht liet me niet los er kwamen impulsen naar boven, die niet te onderdrukken waren.
Dat is meestal met impulsen, eigenlijk altijd wel, mits ik ze niet onderdrukt!

Vetbolletjes op allerlei manieren ophangen.
Vetbolletjes waar geen netje omheen zit, er zijn vogeltjes die verstrikt raken in het netwerk.
Het twitter vogeltje is zo’n voorbeeld.

Ik heb maar toegeven aan mijn impulsen met onderstaand resultaat.

(Klik op het logo van Facebook en je ziet reacties)

In het kader van de vetbolletjes, UIT het netje voor de vogeltjes, nog wat alternatieven:

Geplaatst door Bart van Vliet op Vrijdag 11 januari 2019