Waar gebeurd, een omschrijving van een meegemaakte situatie of een bijzondere uitspraak.
Die helder maken wat er in het dagelijkse leven kan en mag gebeuren.
Situatie die ik zelf of ons gezin hebben meegemaakt.

Een heel pak leeg eten?

Een heel pak met ijsjes!

Een zomerse dag was het. Ik had in de middag afgesproken met ‘mijn jongere’. Ik kom altijd naar hem toe als we afspreken. Weer een middag van onvoorspelbare momenten, waarin we spelen, praten over waar hij tegenaan loopt. In de verwachting dat hij steeds meer het roer zelf in handen krijgt. Dat hij met verschillende en onverwachtse situaties om kan gaan.

De ‘coach-gesprekken’ gaan spelenderwijs.

Vandaag is heet, vinden we allebei een goede rede om een ijsje te halen. “Ik trakteer”, geef ik hem te kennen. We gaan er vandaag niet één kopen maar een hele doos gevuld met ijsjes. Daar had hij wel oren naar, met een glimlach op zijn gezicht gingen we naar de supermarkt.

Een pak van 6 ijsjes.

Al pratend, lopen en genietend van ons ijsje. Vroegen we ons af: was het wel verstandig om zo’n hele doos te kopen wel het zo heet is? Nu liepen we met nog vier ijsje in de verpakking. We besloten in de schaduw verder te eten. Na het tweede ijsje waren we voldaan en hoefden we niet meer. We hadden nog twee ijsje over, wat nu?

Weggooien was geen optie.  Ja, we gaan ijsjes weggeven!

Steeds als we iemand zagen lopen of fietsen vroegen we of ze een ijsje wilde. ‘Nee dank je; ik heb er net één op; ik heb geen trek of gewoon kort ‘Nee’. We vroegen ons wel af of het allemaal  ‘echte nee’s’ waren. Pas bij de 5e voorbijganger hadden we raak. Een mevrouw wilde wel een ijsje, verbaasde zich wel over de vrijgevigheid en wilde de reden weten. Het zesde en tevens laatste ijsje ging wat gemakkelijker naar een andere eigenaar… en wij,

wij waren zeer tevreden over onze twee ijsjes en leuke gesprekken.

Wat heb jij wel eens gedeeld of weggegeven en hoe voelde dat?

 

Mijn vader, ik als vader en hij nu al?

De Overtreffende trap van ‘Vader op Zoon’

Ik zie opeens in dat ‘vader op zoon’ aspect echt zijn voortzetting kent.

Mijn vader kon te pas en te onpas spontaan en in een willekeurig jaargetijde het lied inzetten:

?ZIE GINDS KOMT DE STOOMBOOT?

Ach ik geef toe ik heb deze traditie voortgezet met wat toegevoegde liederen op dezelfde willekeurige jaargetijde als mijn vader.

?o dennenboom, o dennenboom,…?

Onze zoon (11) heeft deze traditie (nog) niet overgenomen….maar….hij kent nu al een overtreffende trap.

Door nu vandaag na Goede Vrijdag een dag voor de Eerste Paasdag totaal vol overgave naar de film te kijken:

‘Sinterklaas en de geheime pakjes’.

Ik geniet er ervan dat onze zoon geniet.

Fijn dat hij luistert naar zijn gevoel, waar hij zich prettig bij voelt.

Nu komt er toch weer een lied in me op:

?Zie ginds komt de stoomboot?

Tijdens welke spontane en willekeurige tijdstippen volg jij je impulsen?

De hond wil ik zijn.

De hond 

Mijn trouwe metgezel, de hond.
Is er elke dag om mij te begroeten met een lik in mijn gezicht.
Wakker, enthousiast.
Daar kan je alleen maar van houden.
Een trouwe metgezel.

Onvoorwaardelijke liefde.

Moppert nooit.
Is altijd blij om me te zien.
Kwispelend komt zij op me af als ik weg ben geweest.
Wanneer ik de riem in mijn hand neem, zie ik bijna een glimlach.
Herkenbare tekens geef ik als er stil gestaan moet worden.
Stilstaan bij eventueel gevaar.
Stilstaand bij even de aandacht vragen.
De geur-functie is het sterkst.
Ook het gehoor liegt er niet om.

De hond liegt nooit.

Verzint geen verhalen.
Draait er niet omheen wat die nodig heeft.
Alles doet zij voor mij, met afspraken die ik heb verzonnen.
De hond heeft geen idee wat mijn plannen zijn voor het leven.
Zij geniet van elk moment dat ik haar aandacht schenk.

Ik schenk nog wat meer aandacht aan….

Waar ga jij meer aandacht aan schenken en met welke intentie?

Dank aan De Tandarts

Bekroning

Het was vandaag weer zover. Op naar de tandarts om mezelf te bekronen. Ter voorkoming van een eventueel kunstgebit voor in de toekomst. Ik heb daar zelf voor gekozen om er daadwerkelijk voor te zorgen dat mijn gebit behoed blijft van zo’n ingrijpende actie met alle gevolgen van dien.

Ik zie het aan zoveel ouders, ik hoorde vanochtend nog een verhaal hoeveel ellende een kunstgebit met zich meebrengt. Ik ken de verhalen van mijn ouders die vroeger een “ziekenfondsgebit” kregen.

Wanneer ik in een ander eeuw geleefd had (heb ik stiekem wel gedaan, niet door vertellen) was het heel anders met mijn gebit afgelopen.

Heb ik de pech of is het mijn lot, mijn karma, mijn overtuiging, mijn zijn, ……dat de kracht van mijn gebit niet optimaal is?

Heb ik teveel en daadwerkelijk ergens mijn tanden ingezet?
Of
snoep ik gewoon teveel en poets ik te slecht?
Dat is niet waar ik nu mijn aandacht op wil richten.

Wel spreek ik graag de dankbaarheid uit voor deze tandarts die zorgvuldig met mij omgaat en die in mijn beleving de beste tandarts is die ik ooit heb gehad.
Waar ik ook gewoond heb de afgelopen 30 jaar (Frankrijk, Portugal, verschillende gebieden in Nederland) ik ben deze tandarts altijd trouw gebleven.

Er zijn altijd mogelijkheden, hij denkt mee,
hij geeft me het vetrouwen dat ik het goed doe.

In de stoel ‘geniet’ ik.
Hij en de assistentes, zijn een team.
We ‘praten’ we ‘discusieren’ we ‘lachen’ , maar we zijn vooral aan het delen.

Tijd voor een bekroning voor De Tandarts!

Op weg naar De Tandarts, draaide ik de auto om, op naar de bloemist. Waarom?
Je vraagt je af waarom?
De beste tandarts, meelevend, een goed team, meedenkend, lachen, deskundig,,,,,dus een bekroning voor zijn team door middel van een bos bloemen.
“Wat een heerlijk gevoel, ik volg mijn intuïtie”.

Mijn dankbaarheid was zichtbaar in de grote bos bloemen voor ‘mijn tandarts’.
Ik ben zo blij!

Wat was jou wijze van dankbaarheid naar een ander?

Geschenk waardig moment.

Een geschenk

Twee krantenverkopers, hebben een geschenk voor elke voorbijganger.
Een gratis krant, Volkskrant, AD of de Trouw.
Wil je deze krant niet, dan is het nog steeds een geschenk, want dan wensen ze je een fijne dag. Hoe dan ook dus, een geschenk.

Even een vraag, lezen jullie zelf een krant?

“Nee, wij verkopen ze, 5 dagen in de week. Jaartje gestopt met de studie en wat geld verdienen”
-Ik vind het zelf zo jammer dat inhoud van de krant merendeels ellende in de wereld verkondigd. Dat is mede de rede dat ik al jaren geen krant meer lees.
“Ja, dat is waar en wij hebben wel eens het idee opgevat om een krant vol positief nieuws te brengen, bijvoorbeeld 1 x de week”.

Positief nieuws dat is niet niks!

Al pratende kwamen ze met leuke ideeën we wisselende wat van gedachten. En toen volgde ik één van mijn impulsen.
Willen jullie er samen eens over brainstormen, gewoon om eens te kijken wat we kunnen doen?
Ik kreeg een bevestigend antwoord. We wisselden onze namen uit en ik schreef ik mijn ‘altijd-bij-de-hand-inspiratie-boekje’ hun namen op.

Spiegel-express visitekaartje met spiegeltje aangereikt.

Wanneer zijn jullie vrij?
Zondag en maandag.
Waar wonen jullie?
Leiden.
Ik kan maandag zo in Leiden afspreken met jullie om eens te brainstormen.
Ik enthousiast, zij een enthousiast.
De ene jongen tegen tegen dan ander: “ik ben zo terug, even een kladblok kopen, zodat alle inspiraties kan opschrijven”.

We bedankten elkaar hartelijk, en tot maandag.

Ik heb mijn boodschappen gedaan. Nog even langs de bakker om mijn brood en mijn tompoezen ophalen die ik besteld had. Heerlijk 4 tompoezen voor weinig. Terwijl ik sta af te rekenen bij de bakker krijg ik weer een impuls.

Ik wil graag nog een extra tompoes en uit de huidige doos met vier tompoezen mag er één uitgehaald worden. Zodat ik er twee apart heb.
Prima.
Terwijl ik naar buiten loop zie ik dat de jongens hard aan het werk zijn en in gesprek met potentiële kranten lezers.

Ik kan mijn geschenk zonder dat ze het zien bij hun kranten leggen.

Ik loop met mijn boodschappen naar mijn auto. Ik kijk niet om, ik hoor ze wel zeggen, “wat is dit?”

“BART IS DIT VAN JOU?”

Ik draai me om, “kennen jullie nog meer mensen”, antwoord ik. Dikke duimen omhoog en lachend namen ze hun gebaks-geschenk ter harte.
En ik, ik ging opgewekt naar huis, geen idee of ze me gaan bellen, geen idee of ik ze maandag ga zien. Ik ken alleen hun voornamen.

In verband met hun privacy gebruik ik alleen hun voorletters: M & M.

Waar zou jij wel eens mee willen brainstormen en waarover?

Vetbolletjes zonder netwerk!

Via Facebook kom ik soms inspireerde dingen tegen.
Leuke verhalen of simpele oplossingen.
Zo ook zag ik dit onderstaande bericht.
En dan deel ik dat graag.

In plaats van die plastic netjes waar ze in verstrikt raken. Even bij de kringloop winkel snuffelen….

Geplaatst door Wilco Nijhof op Vrijdag 28 december 2018

Dit bericht liet me niet los er kwamen impulsen naar boven, die niet te onderdrukken waren.
Dat is meestal met impulsen, eigenlijk altijd wel, mits ik ze niet onderdrukt!

Vetbolletjes op allerlei manieren ophangen.
Vetbolletjes waar geen netje omheen zit, er zijn vogeltjes die verstrikt raken in het netwerk.
Het twitter vogeltje is zo’n voorbeeld.

Ik heb maar toegeven aan mijn impulsen met onderstaand resultaat.

(Klik op het logo van Facebook en je ziet reacties)

In het kader van de vetbolletjes, UIT het netje voor de vogeltjes, nog wat alternatieven:

Geplaatst door Bart van Vliet op Vrijdag 11 januari 2019

“Eefje Wentelteefje!”

Afgelopen week in het ziekenhuis geweest. Een onverwachtse situatie. Moeders had een nachtelijk val gemaakt. 

Gebroken knieschijf, pijnlijk maar in goede handen. 

Meander ziekenhuis in Amersfoort ben ik vaak geweest ter ondersteuning van onze moeder. Elke keer valt me op hoe je daar ontvangen wordt. Hoe respectvol, vriendelijk en meedenkend. 

Ik geef toe, dat zou van nature zo moeten gaan. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn. Dat is hier in het Meander het geval. 

Echt top! Zijn we heel blij mee. 

Ik zie lachende gezichten, in mijn ooghoek zie ik iemand dansend aan komen lopen richting een collega. Die daar nog een schepje bovenop doet. Door daar grootse bewegingen op te antwoorden. Ik geniet van deze momenten. Ik kom aan bij de balie. Ik beaam de gezelligheid en de ontspannen sfeer. 

Ik geef nog een tip, ga eens al dansend de patiënten kamers binnen. 

Op dat moment komt er geroep uit een van de kamers en er klinkt door de gang:

Eefje Wentelteefje! 

Het enthousiasme heeft de patiënten al bereikt. 

Ik ben blij dat onze moeder hier op de afdeling ligt. 

Wat vind jij vanzelfsprekend?

Tanken, ik was eerst

TANKEN

Even benzine tanken, geen overbodige luxe bij een bijna lege tank. Kom ik daar, zijn er een paar pompen niet beschikbaar. Dus gewoon op je beurt wachten, nog twee auto voor mij.

Genieten, door te observeren.

Komt er man rond 60 (mijn invulleritus) met zijn brommertje aanzetten. Dan is de auto voor mij klaar met tanken en maakt met wat gebaren duidelijk dat ik sta te wachten en hem ga opvolgen.
De auto rijdt weg, de brommer geeft gas en ik sta erachter.

“Ik was eerst”

Vroeger zou ik van alles roepen. Vandaag ben ik daar vriendelijk op in gegaan. Mijnheer ik sta hier rustig op mijn beurt te wachten en u gaat nu voor.

“Echt nie ik was er veel eerder”.

Ik nog een poging, nee mijnheer ik was echt eerder dat gaf de vorige klant al aan.
Hij ging verder met zich voor te bereiden om te tanken.
Ik ging met mijn auto naast hem staan deed het raam open en zei:

“weet u, u kunt mij iets anders weerspiegelen, maar uw eigen weerspiegeling liegt niet”.

De man keek me iets uit het veld geslagen aan, 10 seconden later bood hij zijn excuus aan.
En nadat hij betaald had, zwaaide hij me goedendag met een krachtig klein handgebaar.

Wanneer was jij eerst?

Zwemles met een gat

Ze weigert gewoon!

Wanneer ik met mijn zoontje naar zwemles ga, zie en hoor ik zoveel meer.
Als trotse vader die naar zijn zoon zijn ontwikkelingen kijkt.

In de wandelgangen wordt er zoveel gezegd te vaak óver, dan mét de kinderen.

“Het moet nou een keer genoeg zijn, zij weigert gewoon om door dat gat te zwemmen, als zij het vandaag niet haalt stopt ze maar even met dat zwemles-gedoe, het kost me klauwen met geld” (moeder over haar dochter tegen mij).

Oeps heb ik dat, ik ben dan wel jongeren en oudere coach, maar ik sta hier voor mijn ontspanning, om te genieten ik ben niet aan het werk.

Ik hoor het eerst aan en vraag me af of er nog meer achteraan komt. Het blijft even bij mokken. Na wat vragen die ik haar stelde over of zij er plezier in heeft in het zwemmen en heb medeleven getoond over dat het een hele investering is. Ook hoe fijn het voor haar wel niet zou zijn als zij haar diploma A heeft. Zij kan tenslotte al zwemmen.

Terwijl het gesprek zo gaat, kom ik er langzaam aan toe om haar te vertellen dat ze van grote invloed is op het (zwem)-gedrag van haar dochter. Dat haar huidige spanning voelbaar voor haar is. Dat zij de druk ervaart van haar, ook al spreekt ze het niet naar haar uit.

Wees trots op haar dat zij de stap heeft gezet, dat ze er alles aan doet om aan alles te voldoen.
Dat zij niet bezig is om wie dan ook dwars te zitten door niet door dat gat te zwemmen.

Er is nog wat gesputter, ze wil het niet gelijk aan nemen. Dat hoeft ook niet, ik hoop alleen dat er een moment is dat het bezinkt, dat het iets met haar doet.

Dat haar dochter, fluitend door het gat zwemt.

Ik dacht even dat ik aan het werk was, nee mijn werk is mijn passie en mijn verantwoording ik ‘moest’ dit wel zeggen. Ik ben een trotse vader van een weergaloze zoon.

Vorige week is mijn zoon na twee jaar zwemles en een goede investering zelfstandig door het gat gezwommen en hij:

“ik wist niet dat het zo makkelijk was”.

Waarin heb jij geïnvesteerd en ging je fluitend verder?

Cadeau, ja, jazeker!

Is het een cadeautje?

Ik vermoed dat we deze vraag allemaal wel eens hebben gehoord of hebben gehad.
Op die vraag kun je ‘ja’ of ‘nee’ antwoorden.
Ik ging  spontaan naar een bloemenzaak om daar een bijzondere bos bloemen te gaan kopen voor mijn vader.
Terwijl mijn bloemen tot een fraai boeket werd samengesteld, kwam er nog klant binnen.
Die had een keus gemaakt en kreeg de vraag: “Is het een cadeautje?”

“Nee, het is voor mezelf”.

Er wordt afgerekend en de klant verlaat de zaak. Terwijl er aan mijn boeket nog gewerkt werd en ik er ook een kaartje bij wilde met persoonlijke woorden, kwam er weer een klant binnen.
Ook die had haar keus snel gemaakt. “Is het een cadeautje?”
“Nee” en het blijft voor de rest stil.
Weer wordt er een standaard soort (saai) papier gebruikt om daarna af te rekenen.
Ik had me al ingehouden bij de eerste ‘collega-klant’, nu moest ik er echt wat van zeggen.

“Hoe vaak wordt ons wel niet gevraagd ‘is het een cadeautje’ en hoe vaak zeggen we ‘nee’?”

“Terwijl het in wezen ALTIJD een cadeautje is.
Heb je het voor een ander gekocht dan lijkt het logischerwijs een cadeau.
Voor jezelf is het OOK altijd een cadeau”.
Zowel ‘mijn’ bloemist en haar collega zijn enigszins, althans zo lijkt het, ietwat uit het veld geslagen.
De ‘collega-klant’ reageert ook om mijn reactie: “deze bloemen zijn voor op het graf”.

Ik voel dat me enthousiasme nog een extra duwtje krijgt:

“Maar dan juist is het OOK een cadeau, u koopt bloemen voor diegene die is overleden omdat u aan diegene denkt en dat geeft u ook een goed gevoel”.
Ik bruiste alle kanten op.

De collega bloemisten tegen elkaar: “hebben we nog een vacature vrij?”

Ik aanvullend: weet u ik blijf mijn missie wel vervolgen, daar hoef ik niet voor in een bloemenzaak te werken maar het is een manier van leven die ik graag verspreid”. En ik kom graag nog eens terug.
Ik was blij met de bloemen en mijn spontane geuite missie voor het leven.

Krijg je de vraag is het een cadeautje?

Tip, zeg dan:

Ja….jazeker is het een cadeautje!

Heb jij als eens iets feestelijk  laten inpakken voor jezelf
en wat voor een gevoel gaf dat?