Wat zal ik zetten onder algemeen, ik denk iets algemeens en waarschijnlijk dan niets. Dat vind ik zo algemeen, dus daar begin ik niet aan.

Stel mama is 102 jaar en ik bel haar

Mama 102 jaar

Ja, met mij…
….ja met  één van je zonen….
….nee die ene….
….de middelste van de vijf….
….Ja mama je hebt vijf kinderen….
.…twee dochters….
.…ja, ja….
….en drie zonen….
….Hoe ze heten…?
….Ja…ik weet het, het valt niet mee ouder worden….
….maar mam..mama…
….ja, oké….
….maar we houden intens….
….we houden intens van je, vergeet dat niet.…
….ik wil je bij deze….
….ja….goed.…maar ik wil je zo graag….
….ik snap het…ik doe mijn best….
…maar mama.…ik ga je nu iets vertellen.…
….nee, ik heb nog geen kinderen.…hoe ze heten?….
.…Mam maar ik heb nog geen kinderen.…
….nee, die zijn van je oudste zoon….
….nee…die zijn van je jongste zoon….
….ja, en hij is van je jongste dochter.…
….ja.…het valt ook niet mee voor je.…
….ja.…alles op zijn tijd mam….
….ja..ja..een grote geldprijs is je gegund.…
….mama…ik wil je alleen maar even zeggen….
….ik begrijp het mam.…het is koud….
.…fijn he….ja.…mag ik nog even wat zeggen….
….tuurlijk….

….ik wil je met alle liefde je….nee.…ik zei liefde.…omdat ik je wil zeggen…

….NU IK!! GEFELICITEERD en ik hou van je!

Is het jou ook gelukt om dat te zeggen wat je te zeggen had en hoe ging dat?

Video’s die zijn verwijderd

https://www.altcensored.com

 

Tot volle bloei komen vanuit een innerlijke drang tot volmaaktheid.

Innerlijke drang tot volmaaktheid

Hoe klein ook het zaadje wat is geplant, in dat zaadje zitten alle ingrediënten die de bloem tot perfectie brengt.
Alle zaadje van planten, bloemen en bomen halen hoogste eruit wat erin zit.

Mosterdzaad, het kleinste zaad van alle zaden zover ik weet, gelooft in zijn macht om een mosterdplant tot uitdrukking te brengen.

De nieuwe dimensie van boodschappen doen

Ik ben dol op boodschappen doen, ja echt waar.

Het is voor mij een soort extra contact met mensen die ook boodschappen doen.
Een gedeelde passie, eh dat laatste is natuurlijk onzin.
Ik zie ook passieloze boodschappers.

Toch geniet ik ook van de mensen met haast of mensen die overkomen alsof ze voor het eerst in een supermarkt zijn. Of die fantastische gesprekken, onderling wel of niet telefonische al overleggend wat ze gaan eten.

En wat dacht je van de vakkenvullers. In deze huidige tijd hebben ze  een nieuwe heldenstatus gekregen. Voor mij hadden ze die  al.

Die prachtige conversaties die ze samen voeren tijdens het vullen. Dat hoorde dat er misschien wel ’s nachts gewerkt gaat worden om het werk allemaal aan te kunnen.

“Ja dan kom ik gewoon in een joggingbroek, want niemand ziet me dan”.

Of de gesprekken die ik met ze heb en de grappen die we maken.
Zoals mijn zoon al eerder was opgevallen, je praat ook met iedereen.

Ja, daar geniet ik van. Ik relativeer het dagelijkse leven en geniet van in contact zijn met anderen.

Gisteren was het weer even boodschappen tijd.
Ja, dat was even wennen, er staan nu nog geen boodschap-verkeers-agenten. Is binnenkort wel nodig.Er staan namelijk strepen op de vloer, zoals op sommigen snelwegen wat aangeeft dat je afstand moet houden.

Iedereen krijgt een karretje, ja ook als je maar één banaan gaat kopen. 

Het is grappig om te zien als er één het hekje is gepasseerd om de winkel in te komen znder karretje dat dan de dienstdoende-karretjes-aangeef-schoonmaak-meneer-mevrouw er achteraan gaat met een karretje en die dan afgeeft.
Vriendelijk persoon die je winkelkar voordat je deze krijgt aangereikt, voor je schoonpoets.

Kun je, je het je voor stel hoe blinkend iedereen door de winkel rijdt.
Alsof we met ons winkelkarretje door de wasstraat zijn geweest maar dan allemaal tegelijk.

Er zijn wel ingewikkelde kruispunten, waar we elkaar tegenkomen. Kruispunten waarbij afstand houden best een uitdaging is, in vele gevallen gaat dit gepaard met een glimlach.

De sfeer is wel verslechterd, het lijkt alsof fysieke afstand ook afstandelijker maakt.

In de rij staan is nu meer eilandje geworden, de gezichten zijn bedrukter. Al geef ik niet op, maar gesprekken gaan door en mijn passie is er nog.

Ik loop naar voren om mijn bestelling te doen bij de bakker.

Even voor de helderheid er zijn twee soorten rijen de linker en de rechterrij van mensen. zodra iemand aan de beurt is schuiven we volgens de strepen op. Eerst rechts en dan links enzovoort.

Plotseling spreekt iemand mij aan: “u bent nog niet aan de beurt, u bent aan het voordringen, u moet achteraan sluiten”.

Ik voel mijn lichaam reageren. Fysiek voel ik alsof ter plekke ziek wordt. Een soort rilling, van gekwetstheid, boosheid. Het gebeurt allemaal in een paar seconden.

Het gevoel van hoe durf ze dat van mij te zeggen.

Ik draai me om en ik kijk een vrouw aan met een mondkapje op, waardoor ik haar niet zie spreken.

“mevrouw, ik weet dat ik aan de beurt ben,(de vrouw zegt nog iets ik versta het niet) en ik ben absoluut niet de persoon ernaar om voor te dringen. Dat ligt totaal niet in mijn aard”.

Mijn zoon was gisteren mee, hij vertelde me dat toen de vrouw ons aansprak hij rillingen voelde opstijgen, dat er boosheid voorbij kwam. 

Ik vertelde dat mij soortgelijke gevoelens langs kwamen.

Hij was door deze laatste gebeurtenis wel geraakt. Thuis aangekomen gaf hij uitgebreid verslag om vervolgens te vertellen aan zijn moeder, waar ik bijstond: “hoe papa deed dat wil later ook kunnen, dat ga ik echt leren. Hij bleef zo rustig en gaf zo vriendelijk antwoord dat vond ik echt knap!”

Dank aan De Tandarts

Bekroning

Het was vandaag weer zover. Op naar de tandarts om mezelf te bekronen. Ter voorkoming van een eventueel kunstgebit voor in de toekomst. Ik heb daar zelf voor gekozen om er daadwerkelijk voor te zorgen dat mijn gebit behoed blijft van zo’n ingrijpende actie met alle gevolgen van dien.

Ik zie het aan zoveel ouders, ik hoorde vanochtend nog een verhaal hoeveel ellende een kunstgebit met zich meebrengt. Ik ken de verhalen van mijn ouders die vroeger een “ziekenfondsgebit” kregen.

Wanneer ik in een ander eeuw geleefd had (heb ik stiekem wel gedaan, niet door vertellen) was het heel anders met mijn gebit afgelopen.

Heb ik de pech of is het mijn lot, mijn karma, mijn overtuiging, mijn zijn, ……dat de kracht van mijn gebit niet optimaal is?

Heb ik teveel en daadwerkelijk ergens mijn tanden ingezet?
Of
snoep ik gewoon teveel en poets ik te slecht?
Dat is niet waar ik nu mijn aandacht op wil richten.

Wel spreek ik graag de dankbaarheid uit voor deze tandarts die zorgvuldig met mij omgaat en die in mijn beleving de beste tandarts is die ik ooit heb gehad.
Waar ik ook gewoond heb de afgelopen 30 jaar (Frankrijk, Portugal, verschillende gebieden in Nederland) ik ben deze tandarts altijd trouw gebleven.

Er zijn altijd mogelijkheden, hij denkt mee,
hij geeft me het vetrouwen dat ik het goed doe.

In de stoel ‘geniet’ ik.
Hij en de assistentes, zijn een team.
We ‘praten’ we ‘discusieren’ we ‘lachen’ , maar we zijn vooral aan het delen.

Tijd voor een bekroning voor De Tandarts!

Op weg naar De Tandarts, draaide ik de auto om, op naar de bloemist. Waarom?
Je vraagt je af waarom?
De beste tandarts, meelevend, een goed team, meedenkend, lachen, deskundig,,,,,dus een bekroning voor zijn team door middel van een bos bloemen.
“Wat een heerlijk gevoel, ik volg mijn intuïtie”.

Mijn dankbaarheid was zichtbaar in de grote bos bloemen voor ‘mijn tandarts’.
Ik ben zo blij!

Wat was jou wijze van dankbaarheid naar een ander?

‘Wij’ en de ‘Wereld’ ?

De wereld zijn wij,
hoe mooi is dat.
dat wij er zijn,
om deze nog mooier
te maken.

#leven #aarde Ik kan zó leven op aarde!

Welk moment ben jij op z’n sterkst?

De hond wil ik zijn.

De hond 

Mijn trouwe metgezel, de hond.
Is er elke dag om mij te begroeten met een lik in mijn gezicht.
Wakker, enthousiast.
Daar kan je alleen maar van houden.
Een trouwe metgezel.

Onvoorwaardelijke liefde.

Moppert nooit.
Is altijd blij om me te zien.
Kwispelend komt zij op me af als ik weg ben geweest.
Wanneer ik de riem in mijn hand neem, zie ik bijna een glimlach.
Herkenbare tekens geef ik als er stil gestaan moet worden.
Stilstaan bij eventueel gevaar.
Stilstaand bij even de aandacht vragen.
De geur-functie is het sterkst.
Ook het gehoor liegt er niet om.

De hond liegt nooit.

Verzint geen verhalen.
Draait er niet omheen wat die nodig heeft.
Alles doet zij voor mij, met afspraken die ik heb verzonnen.
De hond heeft geen idee wat mijn plannen zijn voor het leven.
Zij geniet van elk moment dat ik haar aandacht schenk.

Ik schenk nog wat meer aandacht aan….

Waar ga jij meer aandacht aan schenken en met welke intentie?

Vetbolletjes zonder netwerk!

Via Facebook kom ik soms inspireerde dingen tegen.
Leuke verhalen of simpele oplossingen.
Zo ook zag ik dit onderstaande bericht.
En dan deel ik dat graag.

In plaats van die plastic netjes waar ze in verstrikt raken. Even bij de kringloop winkel snuffelen….

Geplaatst door Wilco Nijhof op Vrijdag 28 december 2018

Dit bericht liet me niet los er kwamen impulsen naar boven, die niet te onderdrukken waren.
Dat is meestal met impulsen, eigenlijk altijd wel, mits ik ze niet onderdrukt!

Vetbolletjes op allerlei manieren ophangen.
Vetbolletjes waar geen netje omheen zit, er zijn vogeltjes die verstrikt raken in het netwerk.
Het twitter vogeltje is zo’n voorbeeld.

Ik heb maar toegeven aan mijn impulsen met onderstaand resultaat.

(Klik op het logo van Facebook en je ziet reacties)

In het kader van de vetbolletjes, UIT het netje voor de vogeltjes, nog wat alternatieven:

Geplaatst door Bart van Vliet op Vrijdag 11 januari 2019

Geschenk waardig moment.

Een geschenk

Twee krantenverkopers, hebben een geschenk voor elke voorbijganger.
Een gratis krant, Volkskrant, AD of de Trouw.
Wil je deze krant niet, dan is het nog steeds een geschenk, want dan wensen ze je een fijne dag. Hoe dan ook dus, een geschenk.

Even een vraag, lezen jullie zelf een krant?

“Nee, wij verkopen ze, 5 dagen in de week. Jaartje gestopt met de studie en wat geld verdienen”
-Ik vind het zelf zo jammer dat inhoud van de krant merendeels ellende in de wereld verkondigd. Dat is mede de rede dat ik al jaren geen krant meer lees.
“Ja, dat is waar en wij hebben wel eens het idee opgevat om een krant vol positief nieuws te brengen, bijvoorbeeld 1 x de week”.

Positief nieuws dat is niet niks!

Al pratende kwamen ze met leuke ideeën we wisselende wat van gedachten. En toen volgde ik één van mijn impulsen.
Willen jullie er samen eens over brainstormen, gewoon om eens te kijken wat we kunnen doen?
Ik kreeg een bevestigend antwoord. We wisselden onze namen uit en ik schreef ik mijn ‘altijd-bij-de-hand-inspiratie-boekje’ hun namen op.

Spiegel-express visitekaartje met spiegeltje aangereikt.

Wanneer zijn jullie vrij?
Zondag en maandag.
Waar wonen jullie?
Leiden.
Ik kan maandag zo in Leiden afspreken met jullie om eens te brainstormen.
Ik enthousiast, zij een enthousiast.
De ene jongen tegen tegen dan ander: “ik ben zo terug, even een kladblok kopen, zodat alle inspiraties kan opschrijven”.

We bedankten elkaar hartelijk, en tot maandag.

Ik heb mijn boodschappen gedaan. Nog even langs de bakker om mijn brood en mijn tompoezen ophalen die ik besteld had. Heerlijk 4 tompoezen voor weinig. Terwijl ik sta af te rekenen bij de bakker krijg ik weer een impuls.

Ik wil graag nog een extra tompoes en uit de huidige doos met vier tompoezen mag er één uitgehaald worden. Zodat ik er twee apart heb.
Prima.
Terwijl ik naar buiten loop zie ik dat de jongens hard aan het werk zijn en in gesprek met potentiële kranten lezers.

Ik kan mijn geschenk zonder dat ze het zien bij hun kranten leggen.

Ik loop met mijn boodschappen naar mijn auto. Ik kijk niet om, ik hoor ze wel zeggen, “wat is dit?”

“BART IS DIT VAN JOU?”

Ik draai me om, “kennen jullie nog meer mensen”, antwoord ik. Dikke duimen omhoog en lachend namen ze hun gebaks-geschenk ter harte.
En ik, ik ging opgewekt naar huis, geen idee of ze me gaan bellen, geen idee of ik ze maandag ga zien. Ik ken alleen hun voornamen.

In verband met hun privacy gebruik ik alleen hun voorletters: M & M.

Waar zou jij wel eens mee willen brainstormen en waarover?